Hoera. Ik ga emigreren!! (hoop ik)

Heerlijk plan, maar zoals vaker met plannen: nog spannend of het lukt. Lissabon is de bestemming en over de struikelpartij die kant op schrijf ik.

Ik ben Johan en ik schrijf over het rommelige, rare leven voor plannen en zelftwijfel. Over een zaterdagavond met chips op de bank. Over Fomo en de wens om er alsnog iets van te maken. Ik schreef eerder voor de Volkskrant, het Parool en NRC.

Dus dit is mijn leven. Dit is mijn leven nu. Ik ga er eerlijk over zijn. Ik ga alles vertellen. Nou, ja, alles, alles, alles. Ho, ho. Dat zou een slecht idee zijn. Nee, alleen de kut dingen. Het leven dat als zand door mijn vingers glijdt. De belachelijk gênante mislukking. Ik bedoel: het moet wel leuk zijn voor jou om te lezen, snap je.

Ik ga niet alles vertellen, want als ik echt alles ga vertellen, dan zou ik ook vertellen dat ik laatst ‘sportwasmiddel’ had gehaald en dat het goor ruikt, hartstikke goor, en dat ik daarom nu weer die ene heb voor zwarte was, waarmee ik net zo makkelijk ook de witte was doe. Hallo, je leeft maar één keer.

Maar hé, wat moet jij daarmee? In godsnaam. Als ik alles ga vertellen dan vertel ik ook dat ik bijzonder coole polo shirts heb gekocht met bloemen erop en dat ze dus heel mooi zijn maar wel het midden houden tussen een sweater voor de herfst, met korte mouwen en een shirt voor de lente. Maar het is nu 21 graden en dan is het eigenlijk al te warm voor de shirts. Voor je het weet ben je, god verhoede het, een blog aan het schrijven.

Dus dit is mijn leven. Het is begin juni 2026. Op donderdagmiddag 14 oktober dit jaar om 13.50 vlieg ik richting Lissabon. Dat is nu, over 131 dagen. Ik tel af.

Ik ga emigreren. Ik heb het gezegd. Wat een maffe zin. Wat een coole zin. Wat een goed idee. Wat een moment. Een nieuwe energie. Nieuwe mensen, een nieuwe liefde, een lichte winter, waar je met de schouders omlaag door de straten en over de pleinen kan, ik heb er zin in. Vreselijk veel zin in. Het leven is kort, soms moet je het roer omgooien.

Woehoe! 15 oktober. Ik ga emigreren!!!!

Klinkt goed? Zeker.

Er is één ding. Een niet onbelangrijk ding. Het is gans onzeker dat het echt gaat lukken. Enter: buikpijn. Enter: lichte paniek. Wat een stomme zin. Wat een stom moment. Waar ben ik beland in mijn leven.

Het probleem, of moet ik zeggen: de uitdaging… Ik heb op dit moment even geen inkomen. En het zoeken naar een inkomen gaat al een paar jaar stroef. Vreemd stroef. Gek stroef. Dat zegt natuurlijk niets over hoe stroef het de komende dagen en weken gaat, maar het lukt me niet om mezelf dat nog aan het verstand te brengen.

Want de zin ‘ik heb even geen inkomen’ is licht eufemistisch geschreven en het zelfvertrouwen, laat ik eerlijk zijn, is wankel. Een vriend zei: ‘Ja, maar ik zie vooral ook iemand die heel veel probeert.’ Nou ja, vooruit, dat is ook een manier om er naar te kijken.

AFBEELDING: dat tering mooie shirt, maar wel wat warm.

Hoe ga ik dit doel waarmaken? En vooral, wat ik me meer en meer bedenk: hoe ga je om met een groot verlangen terwijl het leven gewoon vandaag zich afspeelt? Want het leven is toch echt nu. Het is juni en ik wil hier de lente, de zomer, de schoonheid van alles opsnuiven, het balkon staat vol bloemen, de Zinnia schiet uit de grond, ik wil het niet missen omdat ik obsessief bezig ben met één of ander doel in de toekomst.

Oh, wat probeer ik dat toch te onthouden. Ik ben een zenuwlijder eerste klas. Mijn hoofd draait altijd op volle toeren. Ik las laatst het woord ‘gelijkmoedigheid’. Wahahaha. Hilarisch. Dat zou leuk zijn. In de afgelopen tien minuten heb ik vijf keer mijn mail of socials willen checken en ik deed het ook werkelijk vier keer. Terwijl ik dingen te doen heb, bijvoorbeeld de volgende stappen zetten richting de droom.

Ik zou zo graag willen zeggen: ‘Hallo wereld, dag lieve vrienden. Over ongeveer 130 dagen vertrek ik en ik ga eens kijken waar mijn bijzondere kwaliteiten het beste passen voor een passende financiële vergoeding.’

Zo licht zou ik het willen stellen, zo onbevangen.

Ik schreef ‘het is nog niet helemaal zeker dat het doorgaat’, ik kan ook schrijven ‘het is nog totaal niet zeker of mijn leven ooit een beetje leuk gaat worden’ en dat is een zin waar ik zelf van schrik, maar ik kan niet anders zeggen dat ik het zo ervaar.

Iemand zei: ‘Jeetje, heerlijke droom, maar het heeft geen haast toch?’

Eeh, nou, ja, wel eigenlijk. Het heeft enorme haast. Nog afgezien van dat ik in november 2024 al had willen vertrekken. Nog los van dat ik had gewild dat de werkelijkheid zich een beetje aan mijn wensen had gehouden: ik ben je-zou-het-niet-zeggen 50 en ik vind mezelf nu nog best jong en aantrekkelijk. Ik wil daar als een redelijk jong en aantrekkelijk persoon rondlopen. De vrouwen schatten me nu nog vaak net onder de veertig, er gaan ook dingen wel goed. Ik bedoel, ik ben zo bang dat er per maand een hoop mogelijkheden afvallen. Als ik straks op mijn 53ste aankom gaan leuke vrouwen voor mij opstaan in de metro. Dan zie ik een mooie vrouw naar mij staren, nog meer staren en dan: ‘meneer, wilt u zitten?’

Ik moet daar wel nu heen omdat ik me in mijn stilste uren afvraag: gaat de liefde ooit komen?

Ik verlang naar een goed leven, een leven dat sowieso een stuk gezelliger is dan nu, in bed, aan een tafel op een terras. Ik kan toch niet opgeven het verlangen dat het ooit nog eens prachtig wordt. Ik bedoel, ik zou eens, terugkijkend op een maand, willen kunnen zeggen: heerlijk, man, wat een fijn leven heb ik nu. Is dat gek? Ben ik naïef? Eén maand! Ik heb dat al jaren niet gehad.

Ik begin de volgende aflevering met dat ik half februari besloot om ‘even buiten het schrijven’ geld te verdienen. Dat ik dacht: nu is de maatschappij vast tevreden met mij. En ik vond het zelf ook echt een goed besluit. Dat ik solliciteerde bij een BSO, want ik hou van kinderen en heb gevoel bij kinderen. Dat ik werd aangenomen. Dat ik er twee maanden werkte en toen onverwacht, totaal uit het niets hoorde: we zien echt hoe leuk je bent met kinderen, zeker ook één op één, en toch gaan we niet verder met elkaar.

Ps. Like deze post, dan zie meer mensen het! Hoera!

PPS. Ondertussen is dit mijn plan voor een extreem gelukkig leven met geld (en bakken compassie naar de mensheid)

PPPS. Vond je dit een lekker stukkie? Ik schrijf altijd in ‘t café: buy me a coffee

PPPPS. tips en adviezen? Stuur een mail.